Beelden van vlees en bloed

Schetsen met de videocamera. Lichamen liggen op de grond.

Huid ingezoomd is wanstaltig. Een tong van dichtbij lijkt op een opgerolde slak. Pulserend vlees is grotesk. Stulpende lippen – bollen en tongen die uit monden ploppen en er weer in – is weerzinwekkend. Het aardse is nat, slijmerig, rood en tastbaar.

Het voelt als een opluchting wanneer de groene verf tevoorschijnkomt, waarmee alles in deze wereld verdwijnt. Het fysieke, planten en groen geverfde dingen, maakt via de chromakey plaats voor het virtuele, het visioen: de cleane computersimulatie, de nieuwe wereld.

Ik vind het een mooi gegeven dat de mens zichzelf wegkeyt, hij schildert zich letterlijk uit het tafereel/uit beeld. Er komt ruimte voor een nieuwe wereld waarin Sapiens niet in het centrum staat, de horizon verspert.